Ośrodek Sportu i Rekreacji w Serocku

osir.serock.pl

Wyszukiwarka

Ośrodek Sportu i Rekreacji w Serocku

Menu

Banery

OSIR

Treść strony

Jagody GOJI

Jagody Goji jak diamenty
Znalazły się w czołówce produktów, które polecał Li Ching-Yuen, chiński zielarz i człowiek-legenda. Li Ching-Yuen żył ponoć 256 lat (!) i jadł jagody Goji każdego dnia. Goji nazywa się „najzdrowszymi owocami świata” i „czerwonymi diamentami”. Nieprzypadkowo – pełno w nich cennych i zdrowych składników odżywczych, minerałów oraz witamin, które niezwykle korzystnie wpływają na funkcjonowanie organizmu. Zawierają 19 aminokwasów, w tym osiem aminokwasów egzogennych, czyli takich, które występują tylko w pożywieniu i nie są produkowane w ludzkim organizmie. Jagody Goji mają niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe, są też kompletnym źródłem białka. I, co najważniejsze, to doskonały antyoksydant. Chińczycy są przekonani, że jagody Goji gwarantują długowieczność. Optymalna porcja Goji to ok. 70 owoców dziennie

drukuj (Jagody GOJI)

Grejpfrut

Badania naukowców z Uniwersytetu Floryda potwierdziły, że grejpfruty są przyszłością naturalnego lecznictwa. Okazuje się bowiem, że owoc ten, dzięki zawartości znacznej ilości flawonoidów, fenoli i witaminy C, wykazuje niezwykle silne działanie przeciwutleniające. Grejpfruty są niezastąpione w profilaktyce choroby nowotworowej, a grejpfrut czerwony bogaty jest również w karotenoid o nazwie likopen, który także działa silnie przeciwnowotworowo. W grejpfrutach znajduje się mnóstwo witamin i składników mineralnych, dlatego zaleca się je m.in. w leczeniu cukrzycy. Dowiedziono także, że codzienne picie szklanki soku z tego owocu wydłuża czas działania niektórych leków stosowanych w chemioterapii. Choć to raczej wyjątek od reguły, ponieważ w większości przypadków składniki grejpfruta utrudniają lub wręcz uniemożliwiają działanie niektórych leków

drukuj (Grejpfrut)

Srebro koloidalne

Srebro koloidalne, którego cenne właściwości docenia współczesna medycyna, składa się z mikroskopijnych cząsteczek – jonów srebra, które zawieszone są w dejonizowanej wodzie. Jego korzystny wpływ na organizm człowieka wiąże się z wysoką przyswajalnością, wynikającą ze struktury koloidu – takiej samej jak w wewnętrznych płynach ustrojowych, a także z jego nietoksyczności oraz bezpieczeństwa stosowania.

Dlaczego coraz częściej sięga się po srebro koloidalne?

Głównie ze względu na szereg jego właściwości, które są niezwykle pożądane we współczesnych terapiach naturalnych.

Srebro koloidalne:

  • Wspomaga gojenie się zakażonych ran i walkę z infekcjami skórnymi.
  • Można je stosować w profilaktyce grzybic, a także w procesie walki z nimi.
  • Łagodzi oparzenia i zranienia.
  • Jest pomocne przy opryszczce.
  • Wspomaga walkę z łuszczycą.
  • Łagodzi zapalenie spojówek i zapalenie oczu.
  • Wykazuje działanie antybakteryjne, co ma znaczenie w zapobieganiu trądzikowi i w walce z infekcjami skóry.

Uważa się, że srebro koloidalne może stanowić dobrą alternatywę dla stosowanych współcześnie masowo antybiotyków. Nie ma wpływu na dobroczynną florę bakteryjną i niszczy jedynie chorobotwórcze mikroby, które – co warto podkreślić – do tej pory nie są w stanie uodpornić się na jego działanie.

Srebro koloidalne stanowi uzupełnienie leczenia takich schorzeń i dolegliwości jak:

  • przeziębienia,
  • grypa,
  • angina,
  • zapalenie gardła i angina,
  • zapalenie zatok,
  • zapalenie oskrzeli i płuc,
  • infekcje bakteryjne i wirusowe,
  • katar,
  • kaszel.

 

Współczesna medycyna od dawna stosuje srebro. Było ono dość często używane zwłaszcza na początku zeszłego stulecia. Proces jego produkcji był jednak mało wydajny, a co za tym idzie drogi.
Niedługo też zaprzestano prace nad ulepszaniem tego procesu, gdyż zapanowała moda na o wiele tańsze, produkowane masowo antybiotyki pochodzenia farmakologicznego. Obecnie jednak srebro koloidalne ponownie zaczyna pojawiać się coraz częściej w naszych apteczkach. Jego produkcja jest obecnie nie tylko tańsza. Jest ono również o wiele lepiej przyswajalne przez organizm ludzki niż niegdyś. Wiąże się to z rozbiciem cząstek metalu na możliwie najmniejsze jednostki. Podaje się go w zawiesinie wodnej. Jest to bardzo skuteczny środek bakteriobójczy i wzmacniający nasz organizm, alternatywa dla sztucznie produkowanych antybiotyków. Srebro można zakupić również bez recepty, jako suplement diety.  Warto jednak najpierw udać się na konsultacje lekarskie. Pomimo faktu, że nie jest to popularne rozwiązanie, srebro koloidalne zastosowanie znalazło również na salach operacyjnych. Dezynfekuje się nim rany i można stosować jako środek bakteriobójczy w sytuacjach, kiedy pacjent uczulony jest na antybiotyki lub inne środki farmaceutyczne. Srebro na szczęście jest hipoalergiczne i nie powoduje reakcji uczuleniowych. Z tego względu nano srebro prawdopodobnie będzie coraz częściej spotykane we współczesnej medycynie.

drukuj (Srebro koloidalne)

Kiełki

Prawdziwa bomba witaminowa

Kto je kiełki, ten będzie cieszył się dobrym zdrowiem przez długi czas. Są znakomitym źródłem cennych substancji odżywczych, dlatego od tysiącleci stosuje się je zarówno w zapobieganiu, jak i leczeniu różnych chorób. Kiełki to prawdziwa bomba witaminowa i można je spożywać na wiele sposobów. Kiełkujące nasiona w kuchniach Dalekiego Wschodu cenione są od wieków, do Polski przywędrowały jednak niedawno - nasi przodkowie, aby wzmocnić organizm, woleli sięgać po czosnek, cebulę czy kiszoną kapustę. Dziś wiemy, że kiełki warto jeść z wielu powodów. Bez problemu wyhodujemy je też na własną rękę w domu.

Kiełki to nic innego jak rośliny we wczesnej fazie wzrostu. Wszystkie nasiona mają zarodek, który obfituje w substancje białkowe, tłuszczowe oraz związki mineralne. Zarodek otacza tkanka składająca się przede wszystkim z węglowodanów; jest ona czymś w rodzaju magazynu z zapasami. Kolejna, zewnętrzna warstwa to łupina - w niej również znajduje się wiele cennych witamin, związków mineralnych, enzymów i pierwiastków śladowych. Wszystkie związki odżywcze i witalne zawarte w samym zarodku, obielmie (tkance spichrzowej) i łupinach magazynowane są tak długo, aż nasionko "obudzi się" i zacznie kiełkować.

Podczas kiełkowania substancje odżywcze przetwarzane są w taki sposób, że organizm ludzki potrafi je łatwiej przyswajać, a ich ilość zwiększa się wielokrotnie. Kiełki wprost kipią od skoncentrowanych substancji odżywczych. Zawierają dwa razy więcej białka niż szpinak i aż cztery razy więcej niż sałata. Kiełkujące nasiona dostarczają organizmom cennych czynników wzrostowych i związków fitochemicznych, które wpływają na nasze zdrowie o wiele korzystniej niż tabletki czy suplementy diety. Nigdzie indziej nie występuje tak wiele substancji witalnych i odżywczych, w dodatku w tak skoncentrowanej i łatwo przyswajalnej formie. Proces kiełkowania jest pod tym względem absolutnym wyjątkiem.

Kiełki są w stanie zaopatrzyć nasz organizm we wszystkie konieczne do życia substancje witalne i tym samym usuwać wszelkie możliwe objawy niedoborowe, nie obciążając przy tym systemu trawiennego. W kiełkach znajdziemy dużą dawkę wapnia, magnezu, siarki, żelaza, potasu, cynku czy biotynę, a także witaminę C, A czy witaminy z grupy B. Zarodki i kiełki są zawsze świeże, smaczne i można je spożywać na wiele sposobów, np. dodawać do sałatek i surówek, spożywać do chleba, przetwarzać w nadzieniach, dodawać do śniadaniowego musli itp. Możliwości stosowania kiełków w kuchni są niemal nieograniczone.

Rzeżucha na reumatyzm

Spożywanie rzeżuchy zalecają niemal wszystkie kuracje wiosenne, ponieważ ożywia i odświeża organizm, a jej charakterystyczny smak doskonale harmonizuje z sałatkami, twarogami, potrawami warzywnymi czy zwykłym chlebem. Kiełki rzeżuchy pobudzają przemianę materii, usprawniają pracę nerek, są pomocne przy reumatyzmie. Jeśli chcemy jeść same kiełki, najlepiej wybrać drobnolistną odmianę ogrodową, a jeżeli całe roślinki - odmianę o większych liściach.

Przyprawianie rzodkwią

Równe popularne są kiełki rzodkiewki, charakteryzujące się nieco pikantnym i gorzkawym smakiem. Kiełki rzodkiewki, podobnie jak całe warzywo, mogą być stosowane w leczeniu chorób wątroby, woreczka żółciowego czy oskrzeli. Hamują proces rozwoju bakterii, grzybów pleśniowych i drożdży, wzmacniają włosy, skórę i paznokcie. W kuchni stosuje się głównie jako przyprawę; już kilka kiełków nadaje sałatkom czy twarożkom charakterystyczny, dość ostry smak i aromat. Będą doskonałe jako dodatek do sosów przygotowanych na bazie majonezu albo śmietany. Z jednej łyżki stołowej nasion otrzymamy trzy łyżki kiełków.

Antynowotworowy brokuł

Świetnym dodatkiem do sałatek i kanapek będą pikantne kiełki brokułów. Trzydniowe zawierają sulforafany, które likwidują wolne rodniki i stosowane są w profilaktyce nowotworów. Badania przeprowadzone przez japońskich naukowców dowiodły, że regularne spożywanie kiełków brokułów zmniejsza występowanie w ludzkim organizmie bakterii Helicobacter pylori - to one są przyczyną powstawania nowotworów i innych schorzeń żołądka. W kiełkach brokułowych "siedzi" również koenzym Q10, który spowalnia procesy starzenia. Spożycie 50 gramów kiełków dostarcza organizmowi tyle samo sulforanu co kilogram tego warzywa.

Soja najlepsza podprażona

Delikatne w smaku i także lekko chrupiące są kiełki soi. Zawierają witaminy z grupy B, witaminę C, K i A oraz żelazo, fosfor, miedź i magnez. Najlepiej smakują po podprażeniu na niewielkiej ilości tłuszczu. Wykształca się wtedy specyficzny, nieco orzechowy smak. Podobnie jak cieciorki, kiełków sojowych nie powinno się jednak spożywać na surowo, ale po lekkim podduszeniu. Nasiona soi moczy się przez dwanaście godzin w wodzie, a następnie odstawia na trzy dni (temperatura ok. 18 stopni). W tym czasie należy przepłukiwać je cztery razy dziennie. Kiełki są gotowe do spożycia, gdy osiągną długość ok. centymetra.

Proste zasady hodowania

Kiełki dostępne są przez cały rok. Otrzymuje się w bardzo prosty sposób: wystarczy, byśmy nasionku zapewnili warunki w postaci pokojowej temperatury i odpowiedniej dawki wilgoci, a zacznie kiełkować. Rosną od dwóch do pięciu dni; z reguły zbiera się je między trzecim a czwartym dniem kiełkowania. Kiełki potrzebują sporo wody, ale nie mogą być mokre. Warto skorzystać np. z kiełkownicy, czyli specjalnego naczynia do siewu nasion. Do kiełkowania zawsze używamy nasion specjalnie w tym celu hodowanych - będziemy mieć wtedy gwarancję, że są one w pełni zdolne do kiełkowania i nie były poddawane żadnej obróbce chemicznej.

drukuj (Kiełki)

Jagody Acai

Jagody acai zawierają duże ilości witamin i składników mineralnych, oraz ogromne bogactwo przeciwutleniaczy, które mogą opóźnić proces starzenia i zahamować rozwój komórek nowotworowych. Jagody acai zawierają więcej antyoksydantów niż czerwone winogrona, które powszechnie uchodzą za najlepsze źródło antyutleniaczy. Sprawdź, jakie jeszcze właściwości zdrowotne mają jagody acai.

Acai (Euterpe oleracea) - zwane także jagodą palmy brazylijskiej - to owoce pochodzące z lasów tropikalnych Ameryki Południowej. Ich prozdrowotne właściwości w XIX wieku odkryły plemiona amazońskie, które do dziś stosują jagody acai przy biegunce, zwłaszcza na tle pasożytniczym, krwotokach i leczeniu wrzodów. Z kolei Peruwiańczycy stosują zmiażdżone nasiona owoców w celu zwalczania gorączki.

Jagody acai mogą opóźnić proces starzenia i zahamować rozwój raka

Jagody acai, które wyglądem przypominają borówkę amerykańską, a smakiem jagodę lub czekoladę, zawierają prawie wszystkie rodzaje przeciwutleniaczy, które opóźniają proces starzenia oraz hamują rozwój komórek nowotworowych (m.in.: resweratrol, cyanidin-3-glukozyd, kwas ferulowy). Zawierają także dużą ilość polifenoli (np. kwas elagowy), które także wykazują działanie przeciwutleniające. W związku z tym jagody acai znalazły się na liście ORAC (ang. Oxygen Radical Absorbance Capacity) - liście produktów spożywczych o dużej zawartości roślinnych przeciwutleniaczy. Skuteczność działania zawartych w nich antyutleniaczy specjaliści ocenili na ok. 161 400 μmol w jednej uncji (ok. 29 gram). To o wile więcej niż w czerwonych winogronach (ok. 1800 μmol w jednej uncji), które uchodzą za owoce o największym potencjale antyoksydacyjnym.

Jagody acai wspomagają pracę serca 

Owoce acai są bogate w kwasy tłuszczowe, takie jak kwas oleinowy (z grupy nienasyconych kwasów tłuszczowych omega-9) oraz kwas linolowy (z grupy NNKT omega-6). Związki te pomagają obniżyć poziom "złego" cholesterolu (LDL) i podnieść stężenie "dobrego" (HDL) w organizmie, w związki z tym są pomocne w profilaktyce miażdżycy naczyń i innych chorób układu krwionośnego. Przyswajanie "złych" tłuszczów hamuje także zawarty w owocach acai błonnik.

Jagody acai a odchudzanie

Jagody acai, dzięki dużej ilości błonnika (16,9 g w 100 g), przyśpieszają przemianę materii oraz proces trawienia. Dają długotrwałe uczucie sytości, a tym samym pomagają kontrolować i stopniowo ograniczać ilość spożywanych kalorii. Jednak wbrew obiegowej opinii, nie są "lekiem" na otyłość, ponieważ, w przeciwieństwie do innych owoców, są dość kaloryczne (100 g = 80 kalorii). W związku z tym, jedzone w umiarkowanych ilościach, mogą jedynie wspomóc proces odchudzania.

Jagody acai - skutki uboczne

Spożywanie jagód acai w nadmiernej ilości może doprowadzić jedynie do problemów żołądkowo-jelitowych (biegunka, gazy).


 

drukuj (Jagody Acai)

Odwiedź nasz

Ośrodek Sportu i Rekreacji

 

Z

 

Newsletter

Biuletyn informacyjny
Jeśli chcesz otrzymywać aktualne wiadomości o produktach i ofercie

Banery

osir
osir

STRONA GŁÓWNA

Copyright 2009-2017 - Urząd Miasta i Gminy Serock. Wszelkie prawa zastrzeżone.